HomeKloosterleven ontmaskerdPagina 80

JPEG (Deze pagina), 0.96 MB

TIFF (Deze pagina), 5.77 MB

PDF (Volledig document), 109.03 MB

71
. Hem, die gezegd heeft: ,,z0o wie een van deze kleinen te j
` drinken geeft alleenlük een beker koud waters, hij zal zijn
.loon geenszins verliezen." · j
, Ik scheepte mij dus in de ,,Siberia" in, en wendde mün {
aangezicht huiswaarts. Toen het schip in de haven van T
. Queenstown was, bemerkte ik, dat er een priester aanboord
kwam, die ook tusschendeks reisde. Hij herkende mij ook
als eene non, omdat het kloosterleven eene büzondere uit- I ‘ j
?· drukking op het menschelijk gelaat doet ontstaan, die slechts
V in den loop der jaren daaruit verdreven wordt. Hü was in
{ ' een staat van voortdurende dronkenschap, en eens stelde
hij zich aan mij voor als vader Owens, en in den loop van
het gesprek bekende hij, dat hü in Ierland wegens wan- j
Q ` gedrag geschorst was. Hij toonde mg een aanbevelingsbrief ;
s - al van zijn bisschop aan een bisschop in Amerika, waar zijne *
_ Q slechte neigingen niet bekend waren; en hij verwachtte daar j
‘ · eene kerk te krijgen. · ;
[ Wü waren drie dagen van Queenstown vertrokken, toen §
j er een hevige storm opstak, die bijna drie dagen duurde. O! j
ï welke plotselinge schrik, welke vreeselijke wanhoop maakte ;
; zich van honderden menschenzielen meester, die Lieder H
oogenblik verwachtten naar de eeuwigheid gezonden te “
· i zullen worden! Wij werden eens tegen middernacht uit ·
_ i onze kooien in een waterplas geworpen; de luiken waren l
i open; het water stroomde binnen en maakte ons doornat;
v en de doordringende kreten, de wilde verwarring, het Duit-
zji sche gerammel, het Iersche geschreeuw, de kreten der
E kinderen, het schreeuwen van de zeelieden, het geraas van
1 de woedende watergolven maakte het tot een tooneel, dat
geene mensohelüke pen kan beschrijven, en toch voelde ik
_ mh nooit zoo kalm. Ik vreesde den dood niet. Ik wendde , j
" ' mij eenmaal met ernstig en innig berouw tot God en bad I
kalm om den dood. j
Maar deze zou niet komen. De storm bedaarde, maar ons T
gedeelte van het schip met züne honderden mensohen,bood
i een hoogst ellendigen en treurigen aanblik aan. Ik kon het
ruwe voedsel, dat daar verstrekt werd, niet gebruiken, en ik
E weet niet, wat er van mü zou geworden zün, indien ik nog
~ l acht dagen op die plaats had moeten blijven. Weder deed God
g een vriend vinden, en wel in den heer Green, een zen- ,
deling, die met züne vrouw en kinderen, na een negenjarig «
1