HomeDe worstelstrijd tusschen de Curie en de regeering van het Groothertogdom Baden in 1855 . aan Nederland ten spiegel voorgehoudenPagina 13

JPEG (Deze pagina), 704.20 KB

TIFF (Deze pagina), 6.58 MB

PDF (Volledig document), 25.67 MB

.n..,-ï..., ‘ · Z" '? ‘YïL;,i.‘ 'Q . . , , --
l
delinquenten bleven ongestraft, omdat ’t aantal der plat-
‘ telands gemeenten, waar ongeregeldheden voorkwamen, i
` te groot bleek te zijn, om allen te kunnen straffen. 1
De leden der badensche priesterschap stonden geen oogen-
blik verlegen, toen 't de keus gold tusschen gehoorzaam-
heid aan den bisschop, waartoe zij zich bij eede verbonden
hadden, en onderwerping aan hunnen plicht als staatsbur-
gers. Het Hof van Home was van nu af de eenige auto-
riteit, die door den duitschen clerus werd erkend.
l Door de bloohartigheid züner tegenstanders aangemoe-
digd, kende Mgr. von Vicaribij zijne aanmatigingen weldra
geen grenzen meer. Hij verklaarde voor nul en van geener
waarde alle na den 2 Maart 1853 uitgevaardigde decre-
ten, heropende eigenmachtig het seminarie te Freiburg
. en beschuldigde de Regeering, dat zij zich tot het be-
reiken harer schandelijke oogmerken bediende van ker-
A Q kelijke fondsen, waarvan zijzich met geweld had meester z
gemaakt. Deze laatste belediging deed de maat overvloeien.
* Von Stengel gaf, na twee jaren achtereen geaarzeld en
n i onderhandeld te hebben, den 22 Mei bevel, om den
X aartsbisschop te arresteeren. Vanneer hij tot dien maat-
regel reeds bij den aanvang van hetoconflict ware overge-
gaan, zouden daardoor allicht zelfs de meest ondersaagden
in bedwang zijn gehouden. Thans had zijn daad geen
_ ander gevolg, dan dat zü, die door den twist reeds opge- l
wonden waren, er nog meer door gefanatiseerd werden 1
en de kwaadsprekendheid daardoor nieuw voedsel ontving.
Mgr. Vicari, die >>zioh gelukkig achtte zijne grijze haren
met een martelaarskroon te versieren", ontsloeg zijne
_ aanhangers van alle verplichtingen jegens eene vervolg-
‘ zuohtige Regcering. >>Men moet Gode meer gehoorzaam zijn
S dan de menschen PQ aldus sprak hij bü ’t verlaten züner i
, yvoning tot de opgewonden menigte. Dat woord q>(]0d’L i
.
i
P
@ i