HomeDe lijkverbrandingPagina 27

JPEG (Deze pagina), 714.66 KB

TIFF (Deze pagina), 6.44 MB

PDF (Volledig document), 30.37 MB

_. 25 _ .
Van het standpunt der hygiëne bezien, verdient de cre-
matie voorzeker boven begraving de voorkeur. Het moge
waar zijn, dat de hygiënische voorzorgsmaatregelen tegen
de schadelijke inwerking van begraafplaatsen voortdurend
toegenomen en aanmerkelijk verbeterd zijn, - reeds het
feit dat deze op een bepaalden afstand van de stad moeten
zijn gelegen l en dat de kerkgebouwen niet meer als zoo-
danig mogen gebezigd worden, bewijst dat de nadeelige
invloed van begraafplaatsen, ten minste op de naastbij-
zijnde omgeving, mogelijk geacht wordt. Becquérel zegt
in zijn Traité cZ’izygiène (pag. 197), dat een lijk, hoewel
verscheidene voeten diep onder de aarde begraven, des-
niettegenstaande door zijn ontbinding den bedekkenden
bodem kan doordringen en in de buitenlucht uitstroomen;
en tot eenzelfde resultaat kwam prof. Lyon Playfair.
Werkelijk zijn dan ook gevallen bekend, dat drink-
' waterbronnen daardoor vergiftigd werden en andere,
j waarin epidemieën het gevolg waren van verpesting van `
V water en lucht door rottende lijken. Den 27Sï@¤ Sept. 1852 of
‘ bleven te Parijs door opstijgende gassen drie doodgravers
op de plaats dood en op soortgelijke wijze kwamen in 1 1
1744 drie doodgravers om in de Notre Dame te Mont-
pellier, in 1841 twee andere in Aldgate. Toen in 1861 de I
p Italiaansche regeering het voorstel, ingediend door een
majoor in den krijgsraad, om na de inneming van Gaëta
, de lijken der gevallenen te verbranden verworpen had,
j volgde een groot aantal sterfgevallen aan vlektyphus. En
sinds in Egypte na de verovering door de Mohammedanen
de balseming in verval kwam en de graven niet meer
zorgvuldig buiten het overstroomingsgebied van den Nijl 1
‘ Reeds in de wet der XII Tafelen werd het begraven binnen de
stad verboden.