HomeDe werkwijze van den Ned. Bond tot Bestrijding der VivisectiePagina 20

JPEG (Deze pagina), 1.20 MB

TIFF (Deze pagina), 7.39 MB

PDF (Volledig document), 28.38 MB

l
l
r i
1 {
18 i
in de werkwijze van den Bond te wijten. In Engeland, waar de anti­vivisec-
° tie­beweging sterker is dan in eenig ander land ter wereld, waar verschillen-
· de abolitionistische en restrictionistische bonden groote aantallen leden
ij tellen, over enorme kapitalen beschikken en door tal van personen uit
j de hoogste kringen, waaronder vele parlementsleden worden gesteund,
i is evenmin iets van beteekenis bereikt en stijgt ook jaar op jaar het aantal
slachtoffers der vivisectie. Wat aan de machtige beweging in Engeland
[ niet is gelukt, is van de, zelfs in verhouding, veel zwakkere beweging
f in Nederland niet te verwachten.
J De reden van dit onvermogen ligt daarin, dat de vivisectie onverbrekelijk t
l samenhangt met de geheele constructie onzer samenleving. De ofücieele l
wetenschap, die op haar gebied almachtig is en waartegen geen regeering
durft op te treden, eischt vivisectie als noodwendig voor wetenschap,
i geneeskunde en hygiëne. Een deel van het groot-kapitaal, dat de econo- Z
Y mische toestanden beheerscht, vordert vivisectie voor de productie van de Q
tallooze ,,geneesmiddelen", waarmede de chemische fabrieken de wereld [
j overstroomen. De internationale conventies, waaraan geen staat zich
5· onttrekken kan, eischen vivisectie voor bescherming en verdediging der
l volken tegen import van infectieziekten als pest en dergelijke.
l- Eerst als hoogere ethische begrippen de samenleving gaan doordringen,
f en als de eenzijdigheid der schoolwetenschap zich verruimt door kennis
; te willen nemen van hetgeen de vivisectievrije natuurgeneeswijze presteert
; en daarop voort te willen bouwen, kan een kentering ontstaan, die het
besef als zou vivisectie noodzakelijk zijn, aan het wankelen brengt. Dan
eerst kan een krachtige ethische impuls uit het volk opkomen en dit bar-
baarsche gebruik wegvagen, zooals de slavernij en andere barbaarsche mis-
l bruiken zijn weggevaagd.
l Maar om zoover te komen, is geduldig voortwerken noodig - onaf- {
g gebroken, beginselvast voortwerken naar het gestelde ideaal, en met
j onwrikbaar geduld, zoodat we niet zien op eenige tientallen jaren of ;
eenige menschengeneraties, ja zelfs niet naar tastbare successen, maar
Q alleen naar het einddoel: de samenleving te doordringen van de ethische je
idee en het besef der praktische mogelijkheid. gi
, De ethische idee staat niet op zichzelf. Ze is een uitvloeisel van de j
algemeene humanitaire idee, die in bewegingen als de dierenbescherming, ­ -
het vegetarisme, de vrede-beweging, de arbeidersbeweging, hervorming I
van strafstelsel enz. enz. haar uiting vindt. Elke vooruitgang van de huma- ‘
Q nitaire idee in één van deze bewegingen zal en moet medebrengen een ä
vooruitgang over haar geheele front, dus ook van de anti-vivisectie­idee.
Omgekeerd kan de anti-vivisectiebeweging niets bereiken los van deze t
in beginsel verwante ethische bewegingen. En evenmin los van de beweging L
l; der Natuurgeneeswijze, die de praktische mogelijkheid van een samen-
leving zonder vivisectie demonstreert. f,
i i Men vergete niet, dat de groepen anti­vivisectionistische artsen, die
i g in verschillende landen optreden en die wij zoo gaarne als steun aanhalen,
grootendeels uit voorstanders en beoefenaars der natuurgeneeswijze
bestaan. ä
I
I