HomeDe strafgevangenis te WoerdenPagina 13

JPEG (Deze pagina), 711.49 KB

TIFF (Deze pagina), 6.40 MB

PDF (Volledig document), 13.67 MB

i f‘
ll
l pen gehangen werd, wie zal daar de gevangene leeren
j kennen, om met vertrouwen bij het ontslag de reddende
j hand toe te reiken? De stilste wateren hebben vaak de
diepste gronden, en die ’t minst spreken, niet zelden de
[ meeste streken. .
j Men heeft ’t der Cellulaire opsluiting verweten, dat
I zij eene fabrielcmatige verbetering van gevangenen is, en
j daardoor juist ongeschikt voor de verbetering van elk
T individu. Ik betwist ’t, al heeft zü er voor den opper-
v ‘
vlakkigen bezoeker den schün van , in tal van gelijk-
p soortige bepalingen en maatregelen tot afzondering en
gevangenistueht. Een wekelüksch bezoek van eellulair
i veroordeelden, sedert 1850, geeft mü hiertoe eenig
p regt. In de cel staat ieder individu op zich zelf,
I is hij eigen heer en meester, zoolang hij gehoorzaamt V;
aan het algemeen Reglement van Orde. En wie hem be-
I zoekt, onderwüst, van arbeid voorziet of toespreekt,
; heeft den afzondcrlijken mensch voor zich, met wien hij ii
vrijuit kan spreken, naar ieders büzonder karakter , I
vatbaarheid en omstandigheden. Niemand, die ’t on- js
dernam en er zich aan toewijdt, al deed hij ’t jaren
{ lang, zal ontkennen, dat ’t een zwaar werk is en dik- ‘
wijls veel inspanning en studie vordert, om den gevan-
gene, die uit den aard der zaak wantrouwend, achter- j
i dochtig en ingetrokken is, tot een vertrouwelijk spreken gl
te brengen. Maar, als ’t gelukt, en hij tot openhartig- )
. heid komt, dan houdt ook doorgaans alle geveinsdheid
gl