Home1000 pound belooning dood of levendPagina 92

JPEG (Deze pagina), 871.23 KB

TIFF (Deze pagina), 5.40 MB

PDF (Volledig document), 101.44 MB

,
stand weten wilde. ·­· Verblijdende en andere dingen. Hoe
had dit in een internationaal kletsgat, als Shanghai nu eenmaal
is, ook anders kunnen zijn? In den loop van den ochtend
deed, ik op het consulaat mijne zaken af en was nu weer
mijn eigen heer en meester. Ik meldde mij nu op het kantoor M
van de Hamburg~Amerika­·lijn, begroette in alle stilte nog een
paar bekenden en verdween eindelijk in mijn huis. Onderweg
ontmoette ik een paar Engelschen, met wie ik bevriend was
geweest; zij keken mij aan zonder te vermoeden, wie deze
vreemdeling was.
nge gj Het was mijn oorspronkelijk plan geweest om met het
nog Amerikaansche schip "Manschuria" dat 25 ]uni Shanghai zou
was verlaten, verd·er te reizen, maar van dit voornemen moest ik
op Fi afzien. Bij het voortdurende gebrek aan nieuwe conversatie
rier, jf was mijne aanwezigheid onder het zegel van geheimhouding
den reeds na vier~en~twintig uur`van mond tot mond gegaan, en
ven ik moest er rekening mede houden, dat dit ook den Engelschen
niet verborgen kon blijven. Ik verweet nu mijzelf, niet voor·
akte zichtiger te zijn geweest, maar het was nu te laat. Maakte
was ik gebruik van de ,,Manschuria", dan lieten mijne vijanden mij
cen. ‘ zeker in japan van boord halen en daarop wilde ik het niet
znu laten aankomen. Mijne vermomming had nu geen doel meer.
ren- ` Toen ik 's middags door de achterdeur het huis van de `
zijn Duitsche club binnenkwam, droeg ik ze nog slechts voor
den de grap. Zooals ik het gedurende tien jaren dikwijls gedaan
had, ging ik aan de toonbank staan en bestelde een whiskey~
1an~ ïlgx soda. Net als in vredestijd ·-· dezelfde Chineezemgezichten,
van dezelfde gasten. De tien heeren, waarnaast ik stond, onderw
zag. lf? braken een oogenblik hun gesprek om den vreemdeling op
eerst te nemen en fluisterend hun oordeel over hem te zeggen.
2 in Och ja, ook hier in de club vond ik Shanghai nog tamelijk
loor wel onveranderd.
ieicl if Een paar minuten stond ik te luisteren, maar had er toen
2vel­ ïf genoeg van. Mij wendend tot degenen die het dichtst bij mij
ge- stonden en die ik zeer goed kende, zeide ik lachend: ,,Nu.
mijn wilt u me niet groeten? Ik ben kapitein Lauterbach!"
ver~ Mijn hemel, dat gaf een opschudding! In een oogenblik _
rim, ii: verspreidde zich het nieuwtje door het geheele huis: weldra E
>nd, ff; was ik door een voortdurend aangroeiend aantal goede vrienden `I
toe·· en bekenden omringd, die mij de hand drukten en die het `
_ 89 .