Home1000 pound belooning dood of levendPagina 88

JPEG (Deze pagina), 881.19 KB

TIFF (Deze pagina), 5.40 MB

PDF (Volledig document), 101.44 MB

laan
gen. hun lichaam besteden, alle achting. Maar dit ging toch bepaald
had te ver. Allen sperden den mond open, en menigeen nam bij
znde het zoeken naar achtergebleven etensresten zijn toevlucht tot
irop een handspiegel. Eén keer heb ik deze vertooning aangezien,
Nu maar de tweede maal had ik er voor altijd genoeg van. Met ‘
eide de bewering, dat het mij toch eigenlijk niet wel mogelijk was
:izen aan het gesprek deel te nemen, at ik in het vervolg alleen.
Had ik mij nu maar niet zoo vreeselijk verveeld! Ik schreef
:ling brieven, liep als een roofdier in zijn kooi het dek op en
man ei neer, keek ook nu en dan eens toe, wanneer de kapitein en
uvvi, de kok, beiden in een gemakkelijke kimono, den tijd ver-
Dost- dreven met een op ons halma gelijkend spel, en rookte
sch" de eene manilasigaar na de andere. Die eeuwige eieren-,
,you rijst- en vischgerechten had ik al lang tegengegeten, en te
Eng- drinken was er niets anders dan afschuwelijk zoete thee, die
From ik, wanneer ik mijne oogen sloot, evengoed voor cacao had
Chi- kunnen houden ·-· kortom, van de ,,Ataka Maru" en hare
ien', bewoners had ik spoedig meer dan genoeg. Vooral van de
vlug viervoeters, die mijne in Manila gekochte nieuwe uitrusting
;en." leelijk toetakelden. Weliswaar bracht de betaalmeester mij
het verscheidene groote rattenlijken als bewijs, dat er een vree-
aan selijk strafgericht was gehouden, en straalde hij van trots .
gtao over zijn succesvolle jacht. Maar daarvan werden mijne beste
:ten; schoenen die, tot op eenige armzalige restjes na, in één nacht
zijn geheel werden opgevreten, niet meer heel. ‘
Wij gj In den laatsten nacht brachten mij de drie Chineezen in I
even alle stilte een afscheidsbezoek. Natuurlijk gaf ik hun nu gaarne
iperi, fl een getuigschrift, dat het fatsoenlijke kerels waren. Weer .
p de bood ik hun een paar dollars aan, maar ook nu weigerden
aan Ԥ zij deze beslist. I
llend jl 's Morgens vroeg kwamen wij voor Chinwangtao. Wan- I
egen 1 neer alles vlot ging, kon ik nog den eenigen dagtrein naar
heel lg Tientsin halen. Maar dat gelukte niet. Wij moesten voor .
daar den smallen ingang wachten, aangezien daarbinnen juist een
door jlä stoomboot aanstalten maakte om de haven te verlaten. Op deze
meer wijze werd het tien uur, vóórdat wij aan de kade lagen.
altijd Nadat bij den havendokter en de douanen de gebruikelijke
igen. formaliteiten vervuld waren, kwam het gewichtige oogenblik. e
saan Iarenlang had ik met mijn schip naar Chinwangtao gevaren ¥·
‘ en kende natuurlijk de zeven Europeanen, die daar woonden,
85 ‘
.l X
‘l¥l
'