Home1000 pound belooning dood of levendPagina 60

JPEG (Deze pagina), 858.81 KB

TIFF (Deze pagina), 5.45 MB

PDF (Volledig document), 101.44 MB

lf A i
i,
lj
het hout begon uit te zetten, dan zouden de voegen vanzelf
jj ‘ wel sluiten en zou het lekken ophouden. Al mijn hoop was
_; op dit oude houtwerk gevestigd. Het beloofde redding uit
eene hachelijke positie, en daarom trok het mij zoo aan, en j
van datgene, waartoe de mensch zich getrokken gevoeld, ziet
Eg, hij, zooals men weet, voornamelijk de goede eigenschappen.
Deze boot dreef en zou zeker een mast met zeilen en een
M paar menschen kunnen dragen, tenminste als het goed weer
(_ ' was. Maar de zee was zoo rustig als een eendenkom en
niets wees er op, dat het weer zou omslaan.
Nu begon het gewone heen en weer gepraat, waarbij een ·
Europeaan, al had hij het geduld van een engel, een paar j
jj maal in de verleiding zou zijn gekomen uit zijn vel te springen.
rif; j Nadat ik mij ervan overtuigd had, dat er een mast met
y zeilen was, stond mijn besluit vast om met deze boot naar
ïtf Mindanao te varen. Maar natuurlijk had ik een paar menschen
gp? als bemanning noodig en daar zat de kneep. Deze kerels,
gb`, wier grootvaders nog de meest beruchte zeeroovers van de jv?
Q: " geheele wereld waren geweest en die onder hunne vorsten
Qi; { met de op hen afgestuurde strafexpedities formeel slag ge- 'äi
i leverd hadden, waren nu bang voor zoo'n lange reis, en het j'
duurde een kleine eeuwigheid, vóórdat vijf jonge kerels, die
C j van hunne voorouders zoo dan wel geen zeemansflinkheid ii
dan toch tenminste een zeerooversgezicht hadden geërfd, ”
Y zich lieten overhalen hun leven aan mijn leiding toe te ver- ,5
; M trouwen. _ .
Mijn vriend Schönberg scheen volstrekt niet geneigd het
A zelfde te doen. ,,Maar je kunt je aan die kerels niet eens
verstaanbaar maken," zeide hij, en schudde op zeer bedenkelijke
Wijze zijn hoofd. ,,En dan deze boot. . ·
Ik kende zoo langzamerhand zijne manier van doen en was zoo
= ,55* . onbeleefd om niet veel notitie van hem te nemen. Het optuigen
1 H; van de boot nam al mijn aandacht in beslag. Dat men op
,·j§' inlanders volstrekt niet aan kan, daarvan had ik zooveel af-
E schrikkende voorbeelden gezien, dat ik nog voortdurend op
'jeïïf een plotselinge weigering moest, rekenen. Om hen van zulke Z
ï {W gedachten af te houden hield ik het gezelschap voortdurend 3
e aan het werk en rustte niet, vóórdat alles zoover gereed
i" was, dat wij naar de stoomboot konden varen om onze bagage lj
l jl af te halen.
i 56 ...
, M i
a', ,{l `~