Home1000 pound belooning dood of levendPagina 14

JPEG (Deze pagina), 823.78 KB

TIFF (Deze pagina), 5.43 MB

PDF (Volledig document), 101.44 MB

{ .
., . E
· ï
Evenmin in onze woorden. Zwartgallige gesprekken waren
op straffe verboden. Bij elke aflossing van de wacht raad~ -
Q pleegden wij onze kaart om op de juiste plaats te blijven j
liggen, en van den vroegen morgen tot den laten avond zocht
X ’” ~¥ de uitkijk den geheelen horizon af. Maar geen schip kwam _‘,
, 5 in zicht, want met opzet was ons een gebied aangewezen, dat
r van iedere vaarlijn aflag.
ï Het was werkelijk geen kleinigheid om de bemanning bezig te E
houden. In onzen voortdurenden strijd tegen de verveling was i
” elk tijdverdrijf welkom. De mannen herstelden hunne kleeren, I
° en evenals in den ouden tijd van de zeilschepen heb ook ik l
` volgens de regels der kunst mijn onderbroeken zitten ver~ j
‘ stellen. Was nu maar het weer niet zoo slecht geweest! Wij j
bevonden ons in het gebied der windstilten, leden onder een g
« verschrikkelijke hitte, en daarbij viel dag in, dag uit de regen - S
V met bakken uit den hemel, zonder ook maar eenige afkoeling ’
V te brengen. Als douche was de regen ons in ieder geval l
welkom en telkens geleek ons dek een zweminrichting, waar ä
het zeer ongedwongen toeging. j
, Het werken van het schip bij hooge zee was natuurlijk 3
ook verre van geschikt om het leven aan boord gezelliger
te maken. Eens op een nacht zeide de wachthebbende oiïïïcier
in allen ernst tot mij: ,,Kapitein, ik geloof, dat de kast omvalt."
Voor iemand, die last heeft van zeeziekte, was de ,,Exford" j
in ieder geval geen aanbevelenswaardige verblijfplaats. 12
Ook niet voor liefhebbers van een goede keuken. Volgens ’°
ontvangen bevel beschouwde ik het als mijn plicht met onzen
‘ proviand zoo zuinig mogelijk te zijn. Als ervaren Oost~Azië~
vaarder wist ik, hoe moeilijk Chineezen hunne gewone ge~
rechten, maar vóór alles rijst, kunnen missen; hier hielp hun
het klagen echter niets; aan boord van de ,,Exford" hebben zij
E aardappels leeren eten. Ook voor ons Europeanen werd de li
j j keuze van gerechten steeds kleiner. Eerst toen na vier weken
I van de ,,Emden" nog niets te zien was, gepofte aardappels E
·, ons eenige gerecht uitmaakten, en ook deze nog maar voor i
V enkele dagen strekten, beschouwde ik het door kapitein Müller · Q
voorziene oogenblik als gekomen. In de Hollandsche haven *;
_ Padang aan de Westkust van Sumatra hoopten wij iets naders I
over het lot van ons moederschip te vernemen. ·
10 '
ä