Home1000 pound belooning dood of levendPagina 127

JPEG (Deze pagina), 861.99 KB

TIFF (Deze pagina), 5.33 MB

PDF (Volledig document), 101.44 MB

n_A`à,,g.ï`lll‘ I; I l
Tr '
,< zóó gemakkelijk ging dat toch niet. ,,Wees zoo goed, en jj
I bewijs, dat u het bent," zeide de consul tot mij, nadat hij
lj ernstig naar mij geluisterd had. Mijn bescheiden opmerking, .
j§ifj;;j ~ dat ik door de bijzondere omstandigheden gedwongen was
,= l geweest om alles achter te laten of te vernietigen, wat mijn
p naam en militairen rang had kunnen verraden, nam in zoo~ ä
jegäjjjfj ~ { verre zijne bedenking weg, dat hij mij tot aan de grens vrij
. f M., hu . h .. .. . ·
jëjjm 5, reizen ga . 1jne versc ijning scheen em klaarblijkelijk niet
Y ' geel veäztrouwen ën te lëloezemen. Gelukkig! werd mijrätoïêtaràd
gij e er egrepen oor en vertegenwoor iger van e or ­ g
L deutsche Lloyd. Van hem kreeg ik het geld, dat ik voor
eenige noodzakelijke inkoopen noodig had, en weldra kon ik
weer overal behoorlijk voor den dag komen. · E
>,*§j;;;jl ‘ Vanuit Kopenhagen zond ik naar verschillende kanten {
teekenen van leven. Allereerst aan mijne moeder, natuur-
ïijjjïgïi. lijk langs een omweg om niet genoodzaakt te zijn op het
_· adres mijn naam te vermelden, maar verder ook aan mijne
i vele vrienden in Azië en Amerika, wier goede wenschen
jij V op mijne vlucht om den halven aardbol mijne onzichtbare
ï;匿 j reisgenooten waren eweest. Ten allerlaatste ook aan een En~ ‘ i
gelschen kapitein, dien ik goed kende, en die in Shanghai om H 1
ij; duizend dollar met mij had gewed, dat het mij niet zou ge- ·
T lukken ongemerkt het vasteland van Europa te bereiken. j
{/,;§i,%jg` f Deze ergernis wilde ik hem tenminste nog laten slikken, want L
ly'; ik zag hem er niet voor aan, dat hij mij nog dat aardige Q
bedrag zou betalen. Ten onrechte, zooals ik een paar maanden
gj”§¥;,' Yi later vernam. Tenminste hij antwoordde mij, dat hij het
{ gïlfi , bedrag op mi'n naam bi` een bank ede oneerd had. Ik hoo
iw, dtlh k 1 _ Q P P
nu maar, a et oo waar is.
Met den eersten den besten geschikten trein reed ik naar jl
j t` Gjedser, om vandaar met de veerboot naar Warnemünde te ,
komen.
In den trein vroeg ik terloops, of men ook zonder pas in
Y Duitschland werd toegelaten. ,,Geen kwestie van !" klonk
het van verschillende zijden. ,,Wanneer u geen pas heeft,
jr; neemt men u dadelijk gevangen."
,,Nu, wij zullen zien," zeide ik onbekommerd. De anderen
schudden het hoofd over mijn goed vertrouwen. jj
li ­. De zaak had kort, vóórdat het doel bereikt was, nog ver·
keerd kunnen afloopen, want een Duitsche boot, die slechts g
Ejïjï ii
ï; 124
ij? Xïï ~
i; « ri; ‘ ­
ill , " xl