Home1000 pound belooning dood of levendPagina 126

JPEG (Deze pagina), 849.25 KB

TIFF (Deze pagina), 5.33 MB

PDF (Volledig document), 101.44 MB

l .
96* ë ieder, die zijn arm aanbood. De dokter zette groote oogen ’ ï
¤ ïë A op, toen wij, smerige stokers, hem het beste hotel van de
'aaï Q stad noemden. ,,]a," voegde ik er onverschillig aan toe, ,,wij
E te hebben veel verdiend," waarop hij hoofdschuddend verder
Och _ ging, niet zonder ons nog eens op het hart te hebben gedrukt, {
'a¤" y dàt wij ons den eersten tijd dagelijks op het quarantaine­·
; station moesten melden. `
Ons `_ Dat lag natuurlijk niet in onze bedoeling. Wij verkleedden .
änd ons snel en pakten onze werkkleeren bij elkaar. Niemand l
Uk? j wilde daarvan afstand doen. Als herinnering aan onze goede "
itte, i vriendschap schreven wij onze namen in elkaars stokerspetten. ?
ï€{ï· f Twee van onze vrienden wilden eerst betere kleeren gaan j
ldle M aanschaffen, maar de voormalige koopvaardij­kapitein en ik ‘
JW ` hadden geen anderen wensch dan zoo spoedig mogelijk
DCS A vaderlandschen grond onder de voeten te krijgen. Daclelijk
ïsde 1 reden wij naar het station, waar wij nog juist den trein, die
Oof 1 om 7.14 's morgens naar Kopenhagen vertrekt, konden halen.
W1) Q Met een verlangen, dat van station tot station sterker
jaar `A werd, zag ik onze aankomst in Helsingborg tegemoet. Ik
‘ te _, had mijn oom, die daar woonde, telegrafisch verzocht aan j
eg fl het station te komen, om van hem de eerste berichten omtrent gj
WIJ .· mijne familie te ontvangen. ·De laatste brief van mijne moeder U
_ was in Maart geschreven. Een mijner broers stond evenals
[Ik vele familieleden en bekenden in het veld. Hoe zou het met i
ïaf· __~ V dezen zijn?
Fklï ° ` Ach, de berichten, die ik kreeg, waren niet alle gunstig. Mijn
€¤· broer was in Rusland gesneuveld, en ook nog vele anderen, 3
am die mij na aan het hart lagen, hadden hun leven voor het j
Het vaderland gelaten. Het weerzien in het vaderland zou niet ï
BAS ` zóó vroolijk zijn, als ik het mij had voorgesteld.
Ik K In Kopenhagen waren de hotels zóó overvol, dat wij bijna j
geen plaats konden vinden. De zaken gingen prachtig; op j
fld· de voorhoofden van velen der mannelijke en vrouwelijke ^
lçh parvenu's las men letterlijk het woord "oorlogswinst". °
an, Den volgenden morgen ging ik naar het consulaat om een
er, klein voorschot te vragen. Mijn reisgeld was namelijk geheel
B¤· j* op, en ik beschouwde het als vanzelfsprekend, dat ik slechts
als ,` bij _den vertegenwoordiger van het Duitsche rijk behoefde 1
aan te kloppen om het betrekkelijk geringe bedrag, dat ik “
lan voor mijne verdere reis noodig had, los te krijgen. Maar i
123