Home1000 pound belooning dood of levendPagina 110

JPEG (Deze pagina), 853.74 KB

TIFF (Deze pagina), 5.30 MB

PDF (Volledig document), 101.44 MB

aan dek het een of ander spel gespeeld werd, moest ik j
in mijn uniform, die in gezelschap niet paste, ongemerkt
terzijde staan. Nadat deze zoo boven alle verwachting haar I
plicht gedaan had, zag ik er geen reden meer in, waarom ik
‘ mij door deze opvallende kleeding boven mijne medemenschen
zou verheffen. Vóór San Francisco deden wij alleen nog maar I
het Amerikaansche Honolulu aan, dus geen vijandelijk gebied.
Tenzij ik nog midden op zee door een Engelsch oorlogs~
schip van boord werd gehaald, dreigde mij geen gevaar meer.
Ik hing derhalve mijn bonte jas aan den kapstok en verscheen j
)0O jj op een morgen in gewoon burger aan dek. Reeds vanaf i
rle- Yokohama was mijn optreden correcter geworden, zoodat
ik nette menschen weer met mij konden omgaan.
eel g " In den beginne hield ik mij echter op den achtergrond.
het = Aan tafel hoorde ik eens, hoe eene schuin tegenover mij
>n­· { zittende Duitsche dame zacht tot haar buurdame zeide: ,,Die .
er· ; doet zijn mond alleen maar open om te eten. Hij komt
:ht ï me bekend voor, maar ik kan mij maar niet herinneren, waar
de ik hem meer gezien heb." Ik had haar kunnen helpen, maar
stil zweeg intusschen en lachte vergenoegd bij mijzelf. Want een
, jaar geleden had zij op mijn schip naar Tsingtau gereisd.
ul~ ­Geheel zonder mijn toedoen maakte ik nu langzamerhand
jes ` kennis met eenige heeren, die het niet beneden hunne waar-
»el, digheid achtten nu en dan een cocktail of een glas bier met I
als ,_;­ mij te drinken en 'savonds een onschuldig spelletje te spelen. _
Ier · Een Hollander bracht bij zulk eene gelegenheid het gesprek
en , op onze ,,Emden". Ter belooning voor mijn aandachtig luis-
en teren teekende hij mij precies voor, hoe wij het in Penang W
zrs hadden klaar gespeeld de beide vijandelijke oorlogsschepen I
ijs de ,,Schemtschug', en de ,,Mousquet" te vernietigen. Ik
:1:- Q meende veel daarvan beter te weten dan hij, daar ik bij die
in. gelegenheid als eerste stuurman op de brug had gestaan, j
ijf. maar hield mijne wijsheid voor mijzelf. Als wij in San I
bk F Francisco binnenliepen, zou hij nog vroeg genoeg hooren, aan i
>'s wie zijne onderrichtingen ten goede waren gekomen.
let Dat zou reeds veel eerder het geval zijn. Op een dag zag
:st ik twee dames lachend op mij af komen. Ik wilde zwijgend
nk groetend voorbijgaan, maar degene, die ik kende, hield mij p
es staande en vroeg ronduit: ,,Bent u niet kapitein Lauterbach?"
is, Ik schudde het hoofd van neen. Maar zij hadden mij te
107 j