HomeAan wie de schuld?Pagina 17

JPEG (Deze pagina), 1.02 MB

TIFF (Deze pagina), 7.97 MB

PDF (Volledig document), 59.23 MB

11
wereld ware geweest voor de andere mogendheden, zich bij
die pogingen neer te leggen - alsof enkel aan hun boosaar-
digheid het verijdelen van Duitschland’s streven en daarmee
Iï; de uitbarsting van den oorlog te wijten is geweest. Het is geen
bewijs van vredelievendheid, de voorwaarden die over het be-
houd van den vrede zullen beslissen, zóó te stellen, dat men
zonder oorlog zijn zin krijgt. De andere partij had, zeer zeker,
tegen dezen prijs den vrede kunnen verzekeren. Dat de prijs
I? te hoog zou zijn geweest, zullen wij niet beweren. Maar wij
i komen er tegen op, wanneer door of vanwege de Duitsche
regeering op dit voorstel een beroep wordt gedaan om te betoo-
l gen haar eigen goeden wil en de snoodheid van haar vijanden.
f _ De eenige konditie op welke Oostenrijk en Duitschland bereid
l waren de wapens ongebruikt te laten, was dat men hen vol-
1- komen meester liet van den toestand. En omdat men hen niet
naar welgevallen liet handelen, omdat zij bij hun plan om den
j oorlog te lokaliseeren, d. w. z. om Servië te verpletteren, op
g een weerstand stuitten dien iedereen heeft kunnen voorzien,
hebben zij aan den oorlog de voorkeur gegeven. Een gruwelijke
roekeloosheid was het aldus de kombinatie van hun tegenstan-
ders tot den oorlog uit te dagen. Een laffe uitvlucht, de schuld
te werpen op de anderen, die zich niet straffeloos lieten uitdagen.
Het blijkt verder uit de beschikbare en ook reeds min of
p meer algemeen bekende gegevens:
dat het ultimatum aan Servië van dien aard was dat
het niet slechts in Servië zelf, maar óók bij de vrienden van
· Servië, allereerst in Rusland, den indruk moest maken van een
zoo brutale uittarting, dat de aanneming er van zoowel voor
Servië als voor Rusland de onvoorwaardelijke onderwerping
aan Oostenrijks willekeur beteekende;
dat Duitschland van het begin af besloten was bij alle
_ stappen van Oostenrijk in het geheele konflikt te doen, den
bondgenoot ter zijde te staan;
dat Oostenrijk, door deze wetenschap gesterkt, alle mati-
ging en alle tegemoetkoming, zelfs ieder uitstel, hardnekkig
bleef weigeren, elk voorstel dat de spanning had kunnen ver-
S minderen, absoluut heeft verworpen;
dat trouwens reeds de kortheid van de aan Servië gelaten
termijn - 2 >< 24 uur ­- de mogelijkheid van vruchtbaar
overleg door tusschenkomst van andere mogendheden zoo goed
als geheel uitsloot;