HomeGedenkschriften van Generaal von Moltke 1877-1916Pagina 13

JPEG (Deze pagina), 647.71 KB

TIFF (Deze pagina), 4.46 MB

PDF (Volledig document), 24.47 MB

ll Y Y 7*-__m-____1_·_è{”m F Y vi ,17)

[ rz ‘
" Dat de noodzakelijkheid daarvoor zou ontstaan, l
zoodra de naijver tusschen Rusland en de Donau- ^
monarchie tot een conflict zou leiden, was sedert
lang te voorzien. Men wist, schrijft von Moltke, j
dat Frankrijk zijn milliarden gegeven had om Rus-
lgp land in staat te stellen zijn krijgstoerustingen te
verbeteren en dat het onvoorwaardelijk aan dien ‘
ïigg oorlog zou deelnemen.
Zou Duitschland niet beter gedaan hebben door
de Oostenrijksch­Hongaarsche monarchie aan haar i
lot over te laten? Haar ineenstorting was toch niet
M meer te voorkomen. _
,,_ Von Moltke beantwoordt die vraag evenwel
beslist ontkennend. Hij erkent, dat Duitschland ,
Q', zich dan wellicht den thans te voeren zwaren strijd
a' had kunnen besparen. Maar het Duitsche volk
glif zou de trouwbreuk jegens den bondgenoot niet
begrepen hebben en bovendien zou men, zijns I
li"? inziens, een ernstige politieke fout hebben begaan. I
Want de Engelsch­Fransche coalitie zou in elk i
geval gehandhaafd zijn en Duitschland zou later
çföï toch zeker denzelfden oorlog hebben moeten voe-
ren. En dan zou het alléén gestaan hebben, zonder
of misschien zelfs ook tegenover Oostenrijk.
Von Moltke noemt dezen oorlog: ,,een cultureele
if noodzakelijkheid". Hij verklaart dat Duitschland
hem niet gezocht en niet gewild heeft; het had
Y tegenover zijn nabuurstaten geen agressieve be- ,
lf doelingen en beoogde geen veroveringen. De
oorlog werd het opgedrongen. Duitschland moest l
strijden voor zijn bestaan, voor zijn volk, voor zijn
‘ nationale leven. gj
?/ën Moltke achtte zijn natie onoverwin­ _
iii-ai ne 1J •
Hij schreef dit in November IQI4. Dat hij zich
in die verwachting bedroog, is eerst na zijn over-
lijden een voldongen feit geworden.
l r