HomeHet leven op een suikerfabriek in IndiëPagina 7

JPEG (Deze pagina), 717.45 KB

TIFF (Deze pagina), 6.89 MB

PDF (Volledig document), 12.47 MB

5
tot i October) van ’s morgens 6 tot ’s avonds 10 à 11 uur
(uitzonderingen bestaan, maar slechts weinige) in een hok
van 2 bij 3 Meter. .
l Den geheelen dag rijden er karren op en aan, die
natuurlijk wolken stof opwerpen, voeg daarbij eene hitte
van 85-950 F. en u kunt u voorstellen hoe aanmoedigend
zijn intrede in de Indische maatschappij is.
Zijne vrije uren zijn van 8-9 en van 12 tot hoogstens
2 uren, verder kan hij ’s avonds even gaan eten.
Zijn huis moet hij doorgaans met een ander deelen,
minder betaalde employé’s worden geacht mindere behoeften
te hebben, dus kunnen best in één huisje gestopt worden.
Of de levensopvatting van de jongelui totaal verschillend
is, dit komt er niet op aan, ze moeten ’t maar met elkander
vinden.
4 Er moet geld verdiend worden, de aandeelhouders zijn
niet tevreden met een klein dividend, huizen bouwen kost
geld, of de geëmployeerden nu geen eigen thuis hebben,
waar ze na gedanen arbeid ten minste eenigszins gezellig
kunnen uitrusten, laat hen onverschillig.
Alle banken, instellingen en andere lichamen, die bij
de cultures zijn geïnteresseerd, zorgen al heel weinig voor
­ hunne geëmployeerden en werken ’t drankmisbruik en
’t loopen naar de soos in de hand.
Behalve dat hun tehuis dikwijls te wenschen overlaat,
de werkuren veel te lang zijn, is het minimum-loon te laag
en zijn de procenten hoogst ongelijk verdeeld; hierover
straks meer.
Eenigszins afgezonderde fabrieken hebben een societeit
op de fabriek. Denkt ge echter dat die societeit eene goede
leestafel heeft, neen, wel eerste qualiteit dranken.
Van den verkoop dezer dranken wordt de bediening,
’t meubilair etc. betaald; maar om kranten, boeken etc. aan
te schaffen, wat een belachelijk idee!
Leestrommels bestaan op enkele fabrieken maar worden
door de geëmployeerden zelf betaald.