HomeBarbarenPagina 73

JPEG (Deze pagina), 917.76 KB

TIFF (Deze pagina), 5.28 MB

PDF (Volledig document), 95.94 MB

71 `
uk telooze woede en overspanning. Hij vecht tegen dit gevoel
. van wraaklust, tot hij zich beheerscht om stil te zitten en '
181. · af te wachten. _
un Ginds steigeren de kozakken op hunne kleine paarden, en
,6,1 wachten met ongeduld op hunne roepende kameraden, sporen
ik. hen aan om haast te maken, door hun gillende kreten. j
[GD Hierheenl Gauw! Gauw! Wij hebben hen!
,,6_ En de vele roepende stemmen in de verte komen steeds j
äds nader, worden talrijker en duidelijker, elke voortkruipende
ï¤_ minuut. Weldra zullen de wolven zich hebben Verzameld.
,6,1 ‘ Boven in het schuitje zit kapitein H. kaarsrecht en on-
ml _ beweeglijk op zijn plaats achter het maohinegeweer te wachten {
te op de komst der Kozakken, de tanden op elkander geklemd 2
en met kloppend hart. En de bestuurder staat beneden op ï
abt den grond bij het roer, den greep van zijn parabellum­revolver
jam stevig onder zijn arm gedrukt. In deze ondraaglijke span- ç
mt ning schenkt het moed, zoo’n beproefden vriend stevig vast 5
CGI, te houden voor het geval het hart week mocht worden.
,6,1 Een vuurstraal schiet uit een kozakken-karabijn. Een kogel
9D_ slaat met een lichten schok door het vliegtuig heen. Een
korte scherpe knal weerklinkt over de heide. De beide
het j ter dood veroordeelden wisselen een blik van verstandhou­ j
jas ding. Nog een schot valt er, en nog steeds zijn zij beiden
opt ongedeerd. Het strakke gezicht van den kapitein plooide j
art zich tot een grijnslach. Ze schieten als koekbakkers, die .
Kozakken. Maar de afstand is ook groot.
gj; De Kozakken hebben hunne karabijnen weer omgehangen.
E is Zij schudden met hunne lansen. Nu zijn zij zeker van hunne
me weerloozen buit, Die Duitschers ginds durven niet te sch1e­ j
Lm ten, ze hebben hazenharten, denken ze zeker. En de Ko- j,
GD zakken heffen een eenstemmig honend geschreeuw aan. j
mé Nu zijn er al drie, vier, vijf. Steeds komen er nieuwen uit
Hij hetbosch gerend op kleine ruige paarden, die zich verza-
61, melen onder luide kreten bij de anderen. · _ i
Ita De bestuurder haalt diep adem. Waarom schiet de kapitein
.€,._ in ’s hemelsnaam nog niet, denkt de bestuurder. Maar de j
jin kapitein zit rechtop en onbeweeglijk op zijn plaats als uit i
,aj_ steen gehouwen. Zijn jas ligt nog altijd op het machine-
gd geweer uitgespreid. In den patroonband, die onder een tip
I.ij_ van den jas uithangt, glinsteren de staalmantel­kogels der ,
Ch_ patronen als een eindelooze reeks orgelpijpen. De bestuurder jj