HomeBarbarenPagina 65

JPEG (Deze pagina), 901.05 KB

TIFF (Deze pagina), 5.33 MB

PDF (Volledig document), 95.94 MB

63
van het veld te bewegen en voort te rollen. De soldaten
, lieten al loopende het toestel los. Voort raasde het toestel
" met horten en stooten op zijn gummiwielen, als een rijwiel
over het gras rijdend. De snelheid werd grooter, de stooten
werden minder merkbaar, verdwenen tenslotte. De vlieg- _
machine gleed als op een spiegelglad vlak voorwaarts met
steeds toenemende vaart. De wielen hadden den vasten grond
verlaten, de machine begon te stijgen boven het groote veld.
_ Zü zeilde ver boven de kruinen der boomen,schroefde zich j
omhoog als een kringen beschrijvende adelaar. Steeds hooger
steeg de vliegmaohine. De aarde zonk aan den horizon snel
in een steilen afgrond. Zij schoten omhoog als een pijl in T
_ de lucht en hun toestel klom steeds hooger in de zacht I
wiegende eindelooze zee van lucht. Een trotsch zeiljacht,
dat op kristalhelder water heel diep onder zich den bodem 1
ziet verdwijnen. i
De vliegeniers moesten op groote hoogte binnen de eigen
linie’s stijgen, alvorens zij over de voorste vijandelijke stel- I
lingen mochten heenvliegen. Daar beneden stonden de Russen, j
mitrailleunafdeelingen en infanterie, en wachtten af, om hen '
vleugellam te schieten. J
Ginds in de diepte lagen hun eigen verdedigingslinies en t
j dicht daarbij, die der Russen, als twee rails van een spoor- §
lijn, welke elkander trouw volgen in bochten en rechte I
einden. Wat schenen zij belachelijk dicht bij elkander -
slechts één enkele schrede. L
Alles zag er van boven zoo jammerlük klein uit. Toen zij
opstegen, had er levendig geweervuur van uit hun eigen stel- ,
lingen geknetterd. In de loopgraven stonden garde­jagers l
kalm en met overleg te vuren. Iedere man, achter zijn in I
zandzakken ingebouwd stalen schild, mikte nauwkeurig en
schoot pas, wanneer hij goed gericht was op het doel. De `
Russen vuurden, zooals gewoonlijk in den laatsten tijd, met
salvo’s,· verdekt opgesteld in hunne beschutte stellingen. De I
' goede vuurleiding ontbrak bij hen nog, zoodat deze manier
j van vuren nog de beste was. Nu en dan werd er een grijs- I
j wit vuurspuwend wolkje te voorschijn getooverd, alsof het
l vuurwerk was, en een springende granaatkartets strooide I
_ haren gloeienden kogelregen over de stellingen uit. Hier en
L daar vlogen versplinterde balken, aarde en zand in een
L hoog opstijgende wolk in de lucht, als brokstukken van een ‘
; vuurspuwenden berg. Zoowel in de Duitsche als in de Rus- ‘