HomeBarbarenPagina 37

JPEG (Deze pagina), 892.65 KB

TIFF (Deze pagina), 5.45 MB

PDF (Volledig document), 95.94 MB

1 35

weest, hun leven op te offeren. Hoe vaak men echter reeds
j heeft afgerekend met het leven, toch zal bij iedere op han-
,` den zijnde beslissing, waarin de minuten uren van span-
l ning en van zenuwachtigen angst worden, dit gevoel moeten g
l overwonnen worden. Nu, ja, nu leeft men nog, de ledematen ä
l zijn onverminkt, men is nog gezond van lijf en leden. Het §
H volgende oogenblik mist men een arm of been, heeft mis-
sehien - waarschijnlijk zelfs ­-­ een kogel in de borst of
een granaatsplinter in de maag. Wellicht wordt men over
A eenigeuren een verstard lijk op het slagveld, om even later
l in het enge soldatengraf met eenige kameraden te worden
K g neergelegd.
l, Maar men leeft nog, en zoolang hoopt men immers ; want
L l de hoop is de beste steun van den mensch in tijden van ï
beproeving en lijden. Zij is steeds om ons heen, zij het ook
3 verscholen achter cynisme en koudbloedigheid. l
K, Mechanisch plukt men aan zijn geweergrendel, rukt en
G, trekt aan de patroontasschen en knoopt de bandelieren weer “
kt . vast. Vragen worden aan den buurman in het oor ge- ;
L1 schreeuwd, waarop men geen antwoord verwacht en welke
l_ men op het volgende oogenblik zelf is vergeten. De tabaks- j
KG t rook kronkelt met lichte wolkjes omhoog, pijpen smeulen, ë
lt l sigaretten glinsteren met vurigen gloed. Nu eens rust men
,11 op het ééne been, dan op het andere, men kijkt op zijn j
' horloge, vergelijkt den tijd en geeft elkander antwoorden
91, , met blikken en· gebaren, daar de stem zich niet meer boven
JD het lawaai kan verheffen. Weldra is het oogenblik gekomen,
ik waarop men zelf het tooneel van den strijd moet betreden,
BH waar geen loopgraven, geen pantserschilden het lichaam tegen
,1 vijandelijke kogels kunnen beschutten. Men drukt zijn buur-
lm, l man nog eens stevig de hand. Aller oogen zoeken den
)k compagniescommandant, kapitein D., die den aanval zal
Ida i leiden en aan de spits zal voorwaarts stormen. Allen kennen i
BM hem en houden van hun chef. Hij is voor hen een vader
dg eg geworden. In de lange maanden van samenleving onder
mun I de hachelijkste omstandigheden, zijn wederzijds hunne levens
mt- lj aaneengesmeed. Ze hebben gemarcheerd en gekampeerd in
ene regen en sneeuw, kou en hongengeleden, gevochten tegen
gg j Russen en hun ongedierte. En in dien tijd hebben zij elkander
,1Og leeren kennen en waardeeren, Vele slapelooze nachten hebben ·
leen de veldgrijze soldaten aan hun kapitein berokkend. In loop- g
gg graven en bivaks heeft hij rondes gemaakt, waar de dood- g
e 1
I