HomeBarbarenPagina 110

JPEG (Deze pagina), 948.88 KB

TIFF (Deze pagina), 5.35 MB

PDF (Volledig document), 95.94 MB

j » 10e
i .« ï ‘
l l j Wanneer zij in de ochtendschemering uit hunne behoef-
gl , tige holen naar buiten traden, na de zeldzaam voorkomende
i nachten, waarin zij ongestoord mochten uitrusten, zagen zij,
_ ä dat de tuin des doods in den afgeloopen nacht weer was
‘_ L * gegroeid. En wanneer zij ’s avonds eenige uren slaap zochten
l ll na harden, bloedigen strijd, staken de lichte kruisen der
l l versche graven spookachtig schril af in de schemering.
In het rumoer van het gevecht en den dagelijkschen
strijd op leven en dood heeft het kleine kerkhof hen doen
älenken äandde daleniïle, laatste áandläorrels van; cïn zand-
Eïïlï ; ooper. ij e vervu ing van en roeven ic t `egens
de hunne dooden moeten zij bij hunne graven eän diepdn, on-
uitäïischbaren indruk hebben gevoeld.
e anneer de schildwachten tijdens koude winternachten
al Onbeweeglijk op hun post in de loopgraven stonden, op-
ïg merkzaam in de duisternis spiedend naar elk teeken van
‘ nieuwe vijandelijke actie, hebben zij stellig vaak stemmen
" vernomen van gevallen krijgsmakkers uit het dichte bosch
van houläan kruisen achter hen, Stemmen, welke ter aan-
i Qi ` maning un toeriepen: ,,Ziet voorwaarts! Houdt vol!Geen
A off? is te groot voor de overwinning,;!"
Q; erder gaande, ontwaart men andere eenzame graven aan
j l § - Wee1‘SZijden van alle uitgangen. Ze liggen dicht bij de muren
j :§ _ der woningen. Het zijn de graven van de gesneuvelde
` officieren, die hier in deze eenvoudige vertrekken hebben
gäg ' geleefd en er gestorven zijn. Men heeft hier een innige
samenleving met den dood geleid. Steeds stond de dood
52 voor oogen, en toch werd niet de minste vrees ondervonden
voor mageren Hein met zijn zeis, Men behoeft geenszins te
n l vreezen, dat de harten der soldaten kleinmoedig zouden
‘ kloppen in dezen dag, een dag van eeuwigdurenden strijd te W
midden van het voortdurend groeiende kerkhof. Uit alles .
l i ll; spreekt hier een krachtige stem van offervaardigheid en on- "
E verwoestbaar geloof in de eindoverwinning. Zij spreekt uit
, de loopgraven, uit de schuilplaatsen en van de grafheuvels.
ii; Een eind achter het kleine kerkhof staat een droevig
overblijfsel van wat eens menschelijke woningen moeten
geweest zijn. Geblakerde steenhoopen, verkoolde balken en
asch. Een armoedig Poolsch dorp, welks bewoners voor het
naderend godsgericht met ontzetting vluchtten, of door ‘
_ joelende brandstichtende Kozakkenhorden bij het naderen ·
IEQ der ,,Barbaren" werden verjaagd.

g j S ' .