HomeDe Geuzen, of het morgenrood van Neêrlands onafhankelijkheidPagina 12

JPEG (Deze pagina), 553.77 KB

TIFF (Deze pagina), 4.66 MB

PDF (Volledig document), 21.80 MB

.»1 · xl ·
g {
scheen toegesehroeid. En z§n gevoel was sedert
t langen tüd zoo verstompt, dat het jammergesehrei van
ongelukkige vrouwen en kinderen hem even onaandoen
liik liet, als het gekras der raven in het veld. 1
v Er was iets anders, dan den stouten landvoogd ver- g
ontrustte. Hij was teleurgesteld. had zin
niet kunnen Toen zich naar de Nederlanden F
op weg begaf, had spottend uitgeroepen: elk heb
een volk van klein gekrgn, zon ik dan een volk
van boter niet baas kunnen H"’ Die doelde op
de onderwerping der Mooren in Spanje, die met de rus-
p tige en Nederlanders vergeleken wel >»een
volk van äZ€l`v mochten heeten- Maar het was hem geble- ;‘
ken, dat shet volk van boter" toch taai was. had
het geknepen en gedrnlït, maar het hem tusschen
de vingers door, zooals altijd waar boter wordt Ii
f In den beginne bii het verbranden, ophangen, levend ‘
p begraven, radhraken en op allerlei wijzen martelen en
i vermoorden van de Hervormden, die k e t te rs noemde,
p stonden nog vele ijverige zonen van Home hem terzäde; GQ
p maar in den laatsten äd had een maatregel geno-
Q men, die het gansehe land tegen hem in het harnas
joeg. Zelä Barlaimont, de trotsehaard, aan wien de
l Hervormden den seheldnaam vm Genzenversehuldigd ‘
zijn, had hem nu geen geläk gegeven. In den Raad ,
vond niets anders dan De Staten lieten ‘
l hem telkens duidelüker hm misnogen bläken en het ·,
gansehe volk vleekte hem, schier als een man.
l waar dat ? Van een maatregel, dien de landvoogd
p genomen had ten einde de Xederlanders in hunne heur-
i zen en aan te tasten, en de zijne te vullen