HomeEen Nederlander in geteisterd BelgiëPagina 52

JPEG (Deze pagina), 692.88 KB

TIFF (Deze pagina), 4.43 MB

PDF (Volledig document), 39.07 MB

4 44 zï
Pi T
lucht in mocht; er werd aan het gouvernement hard gewerkt ik
I en men had niet eens voldoenden tijd om een maaltijd te
gebruiken. Eindelijk vertrokken wij om half 12, nadat ik
dus drie­en-een­half uur in het regeeringsgebouw had door- `§`
gebracht, per auto naar het Zuiderstation, om te zien of f
daar wellicht priesters per trein waren doorgekomen. Onze G
auto was er een waaraan ik niet zonder zekeren schrik kan Q
Eêgï terugdenken. Ze had vier zitplaatsen, waarvan de achterste
onbeschermd waren. Het was een in België gekochte ren-
'§ automobiel van klein formaat en 100 P.K. Ze kon een
snelheid ontwikkelen van 145 K.M., hetgeen zeker niet het
maximum beteekent, maar onder deze omstandigheden nog
al welletjes was op wegen, die niet speciaal voor wedstrij­ ,
den waren ingericht. In de Gare du Midi wist men niets ‘
van priesters af. Wij gebruikten eerst samen een zwaar ont-
bijt met port in een hotel en gingen toen op weg. Luitenant
W. stelde mij gerust door te zeggen, dat onze militaire
chauffeur de beste was van de geheele divisie, maar toch
waren er zekere bochten en een bepaalde vorm van hellin-
gen, die mij niet enkel eene bewondering inspireerde voor
de verregaande vaardigheid van onzen chauffeur.
Reeds op den boulevard Jamar zagen we van alle kanten
de menschen met verbazing en dichterbij staande met onmis-
kenbare ontsteltenis ons nakijken. Maar dat was nog maar
çg het begin. Zoodra waren we niet buiten de stad gekomen, 4
cï of de kilometerwellusteling, die het stuur in handen had, ,
r zette er een duizelingwekkende vaart in. Wij dansten voort-
" durend op en neer, we hadden de tranen in de oogen en
mijn buurman moest zijn grijspelzen muts redden. Naast
den chauffeur zat de onvermijdelijke soldaat met geladen
g geweer, die telkens afsteeg, om den weg te vragen, en tevens *
. als een soort van tolk voor den chauffeur dienst deed.
j Daar wij geen idée hadden waar de priesters konden zijn,
E] stelde ik voor naar Tervueren te gaan en daar maar in
in 's hemelsnaam te zien te weten te komen, waarheen de colon­
j nes vertrokken waren met onze priesters. In Tervueren
kwamen wij er achter, dat de priesters uit de weide ver- l
j V ~<