HomeEen Nederlander in geteisterd BelgiëPagina 33

JPEG (Deze pagina), 643.77 KB

TIFF (Deze pagina), 4.40 MB

PDF (Volledig document), 39.07 MB

, 25
ä deeling." Wij bogen en het gesprek was atgeloopen. Terwijl
ä ik omkeerde zag ik nog, dat in de Stationsstraat een aantal
huizen in lichterlaaie stond. Ik liep over de Groenmarkt
naar huis, daar wenkte mij een oud vrouwtje, staande tus-
schen een groepje verschrikte vrouwen, en vroeg mij, ot ik
voor haar naar de overzijde van de markt wilde gaan om
voedsel te halen uit haar eigen huisje. Ik kon uit haar aan-
wijzingen niet wijs worden en nam haar toen bij den arm;
zoo sukkelden wij dan in hoogst galante houding tusschen
i het krijgsvolk door naar haar winkel. Fluks wat bijeen ge-
raapt. Ik herinner mij meteen mijn boodschap en vroeg naar
eieren te koop, als proviand voor de familie S. Toen ik
t naar den prijs vroeg, zeide zij: ,,Ze kosten mij 12 centimes,
g nu weet u wat, dan kunt u ze voor 14 krijgen." Zoo ge-
t schiedde. Ik heb later nog vreeselijk moeten lachen over
hare tegenwoordigheid van geest, want ze beefde als een
j espenblad van angst, en over haar goedigheid, want stellig
had ze nooit in haar leven zoo'n kleine winst voor haar
2 eieren bedongen.
In de lange Schapenstraat was niemand buiten de deur,
I maar uit de ramen vroeg men mij overal om nieuwtjes. Bij
de familie S. kwamen de buren telkens schichtig om raad
vragen. Prof. S. besloot naar het stadhuis te gaan, en zich
verantwoordelijk te stellen voor de geheele straat. Hij zou
dan tevens aanbieden om als gijzelaar voor het kwartier
W 1 te worden aangemerkt. Mocht men hem dan terstond in het
stadhuis gevangen zetten, ik zou de noodige stappen doen
· om het hevig verschrikte volk uit die wijk in bedwang te
houden en van raad te dienen. Prot. S. stationeerde op
geregelde afstanden in de straat posten van twee man, die
rustig op tabouretjes aan weerszijde gingen zitten en last
hadden om geen enkel inwoner door de straat te laten
” passeeren. De deuren moesten alle dicht, niemand mocht
, den neus in de straat steken. Wij kozen telkens een paar
_ Q stevige kerels uit, die desnoods de daad bij het woord
. { konden voegen. Het eigenaardige was namelijk, dat op den
doodschrik van den nacht een geweldige ontspanning ge-
i