HomeDe S.D.A.P., wat zij is en wat zij wilPagina 55

JPEG (Deze pagina), 1.06 MB

TIFF (Deze pagina), 7.18 MB

PDF (Volledig document), 70.71 MB

H i
l
ss l
en het beetje menschelijkheid, dat h­et kapitalisme nog in de #
verhouding van patroon en werkman mocht hebben overgelaten, ,
wordt daaruit ganschelijk verwijderd. Het is de steeds dreigende *
L= industrieele oorlog op groote schaal, die van elk k·onflikt een
strijd o·m macht maak·t. Nu en dan breeklt over geheele
bedrijfstakken van één land zulk een strijd uit, waarin ook de
internationale solidariteit van de ondernemers en arbeiders een
steeds grooter rol begint te spelen. Zóó zijn Europa en Amerika
de laatste jaren het tooneel geweest van reuzenstakingen en
uitsluitingen, die de voorspelling dergenen, die de kollektieve
kontrakten als een wending naar den industrieelen vrede begroet-
ten, ten eenenmale hebben gelogenstraft. Dat bij dezen stand
van zaken de vakorganisatie voor de verkrijging van verbeterin-
‘ gen een steeds zwaarder strijd heeft te voeren en dus de drang
naar sterker en krasser organisatie met centrale leiding en
weerstandskassen toeneemt, ligt voor de hand.
` Zóó z·ien wij de tegenstelling tusschen de klassen zich ver-
‘ scherpen, hun strijd meer en meer algemeen maatschappelijke
beteekenis verkrijgen, een tijdperk van groote massabewegingen
i zich openen en de s t r ij d 0 rn d e m a c h t in alle. bewegingen
‘ meer en meer op den voorgrond ko-men.
DE HISTORISGHE TAAK. ­- Zóó zagen wij uit heet bliind ver-
‘ zet van door ellende opgejaagde werklieden tegen enkele u it-
wa s s en van het kapitalisme, de georganiseerde klassenstrijd
g van het moderne proletariaat zich ontwikkelen. Zoo zagen wij,
waarom he·t kapitalisme zelf, gedreven als het wordt door krach­ _
ten, die nie·t het geheel behweerschen, slechts partikulier voordeel
. beoogen, zich richten op uitbuiting van de massa ten behoeve
van enkelen, dien strijd noodzakelijk maakt. Zoo namen wij in de
j ontwikkeling van dat kapitalisme waar: het ontstaan van nieuwe
vorm­en van voortbrenging, die slechts de leiding van het prole-
tariaat behoeven, o·m tot een nieuw systeem va·n m a a t s c h a p-
pelijke voortbrenging te worden samengevoegd. En we zagen
” dat proletariaat sterker en onweerstaanbaarder
worden als strijder te·gen de kla·sse, die deze ontknooping
rn oe t tegenwerken, däaar zij haar ondergang beteekent en b e-
· kwamer en rijper worden als de architect, die uit de
I bouwstteenen van het oude he·t nieuwe gebouw moet optrekken.
. Het is ten slotte niet een eng klassebelang, hetwelk zich tegen
alle algemeen belang in zoekt te bevredigen, dat bij dezen arbeid
het proletariaat leidt. Wel is het de zucht om te leven van die
. klasse, die haar ten s·trijd voert; maar zij is daarbij slechts daarom
onverwinbaar, omdat haar strijd juist is de eenige kracht, die
‘ de overgroote massa oriderworpenen en slechts half-levenden
brengt tot vrijheid, volledig mensch zijn, tot het mooie en hooge
«