HomeDe bronnen van Voskuyl's tooneelspelenPagina 20

JPEG (Deze pagina), 730.49 KB

TIFF (Deze pagina), 7.08 MB

PDF (Volledig document), 16.80 MB

I
1
IS J. A. Worji Q2
Verlaet sijn Vaders Rijck om met u wech te tije,
En dat alleenich om u lusten te voldoen. _
O wonder! watter al schiet buyten ons vermoen. ä
` Bevinden wy hier niet in dese Beed’laerinne I
Het glorieus ghemoet der waere Ooninginne: E
Maer dese hovaerdy die sal haer dapper staen,
‘ En desen ouden draek wie dat u voerden aen,
V Vader meen ick, sal ick levent villen laten,
En d’oude raeuwe romp doen slepen door de straeten,
Om dat hy al dit quaet niet is ghecomen voor. j
En u Cctponio die soo veer buyten spoor V"
Van eer en eede zyt gheholt dat ghy u Heere, j
En Coninck selfs verriet, wie dat ghy immermeere I
Ghetrouheyt schuldich zijt, wat zal u straffe zyn?
Soo ick u sterven doe, dat is te corte pijn,
De daet is al te snoot die stout ghy hebt bedreven,
’t Is beter dat ick u langhsaeme straffe gheve. ·
De ooghen sal ick u doen trecken uyt u hooft,
Op dat ghy werden mooght van u ghesicht berooft,
En doen u trecken dan in Moolens met de Paerden `
V leven langh, ghelijck die beesten op der aerden".
De seherprechter staat gereed om Faunia te onthoofden; t
Dorastus verzekert te vergeefs, dat zij onschuldig is, en smeekt
Pandosto haar te sparen. Thans openbaart Porrus, wat van
Faunia’s afkomst weet, en toont de sieraden en de »Luyertjes",
die zij aanhad, toen hij haar vond. Pandosto erkent haar als ’j"
.. . 1
zijne dochter en valt haar om den hals, Porrus en Caponio j
worden van hunne boeien bevrijd en de gelukkige Koning
verzekert: _
despightfull minde, a proud heart in a beggar is not unlike to a great fire inasmal [
cottage, which warmes not the house, but burneth it; assure thy selfe that thou shalt i
die, and thou old doating foole, whose follie hath bene such, as to suüer thy daughter
to reach above thy fortune; looke for no other meede, but the like punishment. But
Capnio, thou which hast betrayed the King, and hast consented to the unlawfull
lust of thy Lord and maister, I know not how justly I may plague thee: death is j
too easie a punishment for thy falsehood, anal to live (if not in extreme miserie) I
were not to shew thee equitie. I therefore award that thou shall have thine eyes i I"
put out, and continually while thou diest, grinde in a mil like a brute beast"’. j
I
E
l 1
1
· l
l 1
1 l