HomeOntwerp van het eerste boek van een wetboek van strafregtPagina 12

JPEG (Deze pagina), 778.30 KB

TIFF (Deze pagina), 4.93 MB

PDF (Volledig document), 12.24 MB

nl
10 M
Hervorming, algebeele hervorming is hier meer dan ergens ·
noodig. Halve maatregelen kunnen ons niet baten. Men l
moet het betere geheel willen, of de twijfel aan het goede
zal nooit weggenomen kunnen worden. §
Om daartoe te geraken, zal men zich eerst moeten los l
maken van denkbeelden die vroegere strafwetten beheersen- 3
ten, welke met levenslange, veertig- en twintigjarige tucht-
huisstraifen omsprongen, als of daarin de veiligheid van l
den Staat gelegen was. Wij hebben wel eens de heden-
king hooren maken, dat de betere behandeling der krank·
zinnigen van zoo nadeeligen invloed was voor de ge-
meente­kassen, daar zij nu minder stierven en langduriger l
verplegingskosten vereischten! Wanneer deze bedenking
ook voor de gevangenen gold, ja, dan zouden langdurige
gevangenisstraffen, in groote gemeenschappelijke gestichten
ondergaan, van die zijde aanbeveling verdienen, want in
onze veeljarige bemoeijingen voor ontslagene gevangenen, l§
werd de hulp van het genootschap zeldzaam ingeroepen ll
door ongelukkigen die 15 - of 20jarige tucht waren te boven
gekomen. De dood kwam meestal weldadig tusschen beide,
weldadig ten minste voor de maatschappij, want wat was
er voor haar te verwachten van den terugkeer van onge-
lukkigen, die, ontzenuwd naar ligchaam en geest, niets
daarin terug bragten dan de herinnering aan een mensch- Y
onteerend verleden? Wij zouden menig voorbeeld kunnen
opgeven, hoe de zoodanigen, die het leven er af bragten,
toch kort daarop ra een kwijnend rondzwerven bezweken.
Nachtelijke afzondering moge de oorzaak daarvan in ge-
ringe mate kunnen wegnemen, de bedorven atmospheer,
zedelijker- en natuurlijker wijze gesproken, zal toch moe-
ten worden ingeademd en zijne slagtoffers blijven kiezen.
Men heeft ons voorbeelden genoemd van gevangenen, die
in een onzer tuchthuizen bijkans zonder afwisseling meer
dan vijftienjarige cellenstraf ondergingen. Hevige driften l
en boosheid maakten die afzondering onvermijdelijk. Het
ta is te verwachten dat die cellen, als tijdelijke straf lokalen,
niet eens naar de eischen der later opgedane ervaring zijn 7
ingerigt, en de gevolgtrekking mag er dus tot op zekere
hoogte uit worden afgeleid, dat een langdurig verblijf in Q
afzondering, met inachtneming der voorzorgen door de wet q
nl en reglementen voorgeschreven, afgewisseld door gedurig
lë bezoek en toespraak, arbeid, onderwijs en lektuur, door den l
jg mensch kan worden verduurd, en de wettelijke invoering ‘
r van zulke straffen geen gevaarlijke proef mag worden ge- _
`E noemd, bij de veeljarige treurige ervaring, dat de langdu­ ‘
l rige tucht in gemeenschap ondergaan, het kwaad in de ‘
maatschappij niet vermogt tegen te gaan en den kwaad- t
doener na zijn ontslag in een toestand verplaatst, waardoor Y
men aan het behoud van ziel en ligchaam moet wanhopen. à
Wij gelooven dus dat de behoefte aan en de wensche­ ‘
lijkheid van overdreven langdurige opsluiting niet voldoende i
gebleken is, maar vooral dat zij geweerd moet blijven uit een j
stelsel van afzondering, eene straf die juist voor de z0o· W
danigen zwaarder drukt, op wie de langdurige opsluiting r