HomeLevensverzakelijkingPagina 12

JPEG (Deze pagina), 590.91 KB

TIFF (Deze pagina), 5.82 MB

PDF (Volledig document), 20.25 MB

¤-­-- ­-­­­--­-­­­-ï-u
morgen ,,de booien", die er gewoonlijk reeds jaren
I en jaren zijn, binnenkomen, onberispelijk opgedaan
met japon en muts, gewapend met de breikous, om
onder het getik der naalden aan de huiselijke gods-
dienstoefening deel te nemen. Maar de gasten. die
in zoo’n milieu komen vertoeven, voelen zieh daar I
een halve eeuw of meer teruggezet. lin inderdaad
is dat ook iets uit langvervlogen dagen. maar het
typeert, wat ik zeggen wil.
Eenigen tijd geleden is er in een der christelijke
bladen eens een gedaehtewisseling geweest over de
vraag of de dienstbode wel of niet met de familie
aan tafel moest, moeht, behoefde te eten. Ik stel
mij daarin geen partij De polemiek op zichzelf was
reeds teeken van den veranderden toestand, want
in heel veel christelijke gezinnen -~- en die heb ik
nu alleen op ’t oog --- was dat vroeger geen vraag.
Daar stond het stilzwijgend vast, dat het dienstper-
` soneel in het gezin werd opgenomen, ook dan, als
het in de keuken bleef'. Aan de huiselijke feesten, 1
aan de huiselijke godsdienstoefening iederen dag I
namen zij deel. Er was een persoonlijke band. Met
raad en daad worden de ,,dienstbaren" bijgestaan,
voor verbetering van hun maatsehappelijke positie
werden zij geholpen, tot op groote hoogte deelden
zij in de zorgen, zoo als die aan de kinderen van
het huis gespendeerd werden.
Maar die tijden zijn reeds lang en lang voorbij.
Tegenwoordig komt het als een rariteit in alle kranten
’ te staan, wanneer een dienstbode een jubileum viert
en de maatschappij tot nut van `t algemeen komt
I er aan te pas met een medaille, of een getuigschriit,
of misschien beide. Neen, deze moderne tijd doet
dat eerlang heel anders. Wij leven in de periode
der maatschappelijke organisatie. Geloof mij, de toe-
standen worden zóó verzakeli_jkt, dat ook dit terrein,
¤-­-----­­ -­-­-­-¤
__ jj ._