HomeHet jaar 1813 en zijne gloriePagina 7

JPEG (Deze pagina), 578.17 KB

TIFF (Deze pagina), 5.04 MB

PDF (Volledig document), 15.27 MB

5
dwongen overgeleverde voorstellingen te laten varen,
en zulk eene verarming voert altijd tot verbittering,
voor ’t minst tot ontstemming. Wat zich dan nog
vervlecht met onze nationale nuchterheid, traag tot
` geestdrift, uiterst langzaam zich gevend tot be-
wondering en gejuich, lichtelijk zich schamend voor
enthousiasme. Zoo komt men dan op het befaamde
doode punt. Maar wie zich aan deze beklemming
ontworstelt en nu verder durft gaan, die ervaart,
dat ook hier de waarheid vrij maakt, tot zuiverder
oordeel brengt over menschen en dingen, en in
plaats van de gewaande schoonheid hem eene andere
toont, van de aarde aardsch en, naar de wet dier
aardsche huishouding, door veel leelijks bezoedeld,
maar toch zeer wezenlijk en vol bekoring. Hij be-
speurt, dat wie licht en schaduw tot hare juiste
verhoudingen terugbrengt, ongeacht of het vriend
of vijand, inboorliug of vreemde geldt, het eigene
evenzeer blijft liefhebben, niet waarlijk omdat het
alles beter, maar omdat het nu eenmaal vleesch
van zijn vleesch, bloed van zijn bloed is. Zooals,
wie spreekt van de ,,glorie van 1813,,, daarmeê
niet bedoelt het herstel onzer onafhankelijkheid te
willen gedenken als eene uitstorting van louter
l schoonheid, maar als eene heilrijke gebeurtenis van
buitengemeene beteekenis voor land en volk, waarin,
naast veel kleins, zich genoeg menschelijke grootheid
T openbaarde, om er niet alleen dankbaar, maar ook
. bewonderend op terug te zien.
nl Ons past allereerst de erkenning, dat wij van
Napoleon veel goeds hebben ontvangen. Toen het
ll decreet van Rambouillet, 8 juli 1810 in artikel 1
had verklaard: ,,Holland is vereenigd met het keizer-
rijk", stond niets meer aan onze ,,napoleoniseering" in .