HomeDeirdre & de zonen van UsnachPagina 68

JPEG (Deze pagina), 799.66 KB

TIFF (Deze pagina), 8.35 MB

PDF (Volledig document), 58.48 MB

A‘^ l ­ ­ ...; ­ . ,r ,,,, _..___ ,__,__ __ __ _ V _____ _ gwn, rg
door dien avond, langs de brandende Roode Burcht,
overal de stille lichamen der verslagen en achter
zich latend, is zij met lange schreden heengegaan. Al
vager, al onbestemder werd haar witte schijn, tot zij
doofde, en de groote schaduwen van het westen ach-
ter haar sloten. Geen mensch was in den weg getre-
den van haar heengaan uit dat land. Zij was de laatste,
die in dien omtrek gebleven was.
Want, toen na het doodelijk woeden van twee dagen
strijd, ten laatste de zonen van Usnach, uitgedreven ~
door het vuur, voor de overmacht van het verraad
gevallen waren, en Concobar, staande aan hun graf,
riep, dat men daar Deirdre zou brengen, waren ijl-
boden gekomen, ademloos, bleek, van Emain Macha.
Nog voor den avond had daar de grond gedreund
van verwijderend geweld. In overhaaste verwarring
joegen de overgebleven troepen terug in oostelijke
richting. In hun midden, somber, ontzet, uitgeput,
bereikte Concobar zijn poorten. Daar stonden allen
. stil, hielden hun adem in en luisterden. Waarlijk werd
door enkelen reeds een dreunen gehoord, dat kwam
van ver uit het avondlijk oosten. En voortdurend
, ijlden vluchtelingen, opgejaaagd uit die richting, aan, _
en spraken hügend van een leger, dat op kwam zetten,
breed en onstuimig, En enkelen zeiden, dat zij in het ~
g midden van de voorste rij strijdwagens, achter een
bronzen schild, omwaaid door een zwarten mantel,
Fer us gezien hadden. F
En Iiij, die, toornend en donker als een oordeel, aan- i
reed in het voorste midden van dat leger om de zo-
nen van Usnach te wreken, en die, staande omhoog
62
A