HomeDeirdre & de zonen van UsnachPagina 57

JPEG (Deze pagina), 829.95 KB

TIFF (Deze pagina), 8.18 MB

PDF (Volledig document), 58.48 MB

uw i
i ` V lj
j . I

den schokten de sidderingen. Een stroom werd ,
het, een stroom van donkere, sidderende vreugden, .
een ontstelde zaligheid, een sombere verrukking . . . , t
Zij, daar beneden, hadden het niet bemerkt, dat de
harp begon te spelen. Toen zij opschrikten, en elkan-
der aanzagen, onthutst, was het al een fonkelend en "
noodlottig feest geworden, datovermachtig en onweer- ll
staanbaar aanruischte uit de hooge schaduwhoek waar
de harp schemerde. Weggedoken in de schaduw ,
achter het steile ruischen bleef hij voor hen verloren T.
j en vergeten, de vreemde zoon van den langgestorven ‘
_ Druïde Alele, Sencha, die immer tusschen hen ge-
Q leefd had als een slanke droom. Het was als waren (
i het de witte, lan e handen van den wind ze1£ die
J g
daar bewogen met snelle grepen.
> Een wilde eentonige verrukking tusschen vreugde ·
E en weemoed stroomde vandaar op hen aan, en over l
hen heen. En zij voelden het als een schrik, een V
angst.
, Hun handen grepen in den tafelrand. Wijd en leeg
waren hun oogen. Duisterder werd de verrukking, al
duisterder en onstuimiger, wild stügend, met plotse- ·
linge schelle akkoorden, als snelle weerlichten van jj
een opzettende waanzin. ‘ _‘
‘ En toen steeg, en overheerschte, en brak een golf van l
wanhoop, zóó overmachtig, dat de leege oogen dicht X
vielen boven van angst vertrokken monden.
Toen zij weer opzagen, en elkander weervonden, was 5 p
het als hoorden zij alleen nog het troostelooze zingen ·
van den wind, die de wereld verlaten heeft, en in
' eindelooze moeheid zwicht naar zee. Wel nog on- _
SI &

.;· FJ