HomeDeirdre & de zonen van UsnachPagina 33

JPEG (Deze pagina), 859.73 KB

TIFF (Deze pagina), 8.04 MB

PDF (Volledig document), 58.48 MB

dan zijn arm vrij maakte van om haar hals, en over-
eind zat op hun leger. En hoe Deirdre naar hem j
omhoog zag, naar zijn stil, vorstelijk hoofd, dat voor . .
het open venster boven het bed de koelte van den j
uchtend ademde, en uitzag naar de aarde en de lucht I l
met wijde, kalme oogen; en naar zän bruine, slanke · .
hand, rustend op het dek naast haar. En hoe zij zich j
._ niet bewoog waar zij lag, maar roerloos naar hem W
opkeek, en niet durfde denken aan haar geluk om . .j
dit leven met hem. · 'j
En hun winteravonden tezamen, hoe vaak heb ik A
mij die gedacht, als ik hier zat met mijn eenzaam i
verlangen. Dan zag ik hen voor het hooge vuur, en j
het is zóó, dat zij mij verschenen: N oisa en zijn broe­
ders bezig de speren en schilden na te zien, en te ' ii
herstellen wat het gebruik beschadigde. Het vlam-
menlicht speelt over de groote, rustige kleuren van
hun mantels, en de gespierde bewegingen en grepen ‘
van hun lange handen. Soms spreken zij lachend ‘
met Deirdre, die achter hen bezig is den ongeduldi- _ '
gen wolfshonden het eten te bereiden. Later zit zü bij j i
Noisa, haar gouden hoofd leunend aan zijn schouder, ‘ T
terwijl Anla zacht de harp bespeelt, en met gedemp­ e
te stem de oude liederen zingt. En eindelijk in de be- ii Y
sloten stilte niets dan het knappen van de brandende. j lj
houtblokken, en de wijde oogen van N oisa, peinzend =
boven het hoofd van Deirdre, ingesluimerd aan zijn
schouder. {
En toch, het zal een winteravond geweest zijn, dat
S Noisa voor het eerst lang en met een verren blik ging
spreken van het leven van de jaren voor hij wist van
27