HomeNarrenwijsheidPagina 13

JPEG (Deze pagina), 917.66 KB

TIFF (Deze pagina), 9.57 MB

PDF (Volledig document), 24.55 MB

à ·W,$_n__`:__A';: uw`_m_._{i,E{;;§,;,_i·%?;·_·,{ ­· _..~»<:,, ,. 4.;;;. ;.;­;,;_. ,4 E-,­·;;.i,,Q·<.£,ëêgäï§t·h,·»·=;;‘ï*$5ï,jäyïlsjäsëfew§!l§!ï¥q‘áQr»u§§¤£$ä§7;¢?:ï~·ä5,lE‘~ï ïïëï$·ii·'§•?l䧥=ië'I"?i;£"?*`ii` 5 *** " iin
è
Dezen morgen heb ik gekozen. Ik heb het witte Inkeer. p`
kleed genomen en ben heengegaan. {
Nu wandel ik in de zon, vrij en eenzaam langs het
wijde strand, in verwondering. Was ik niet gaande ,
dan in een andere wereld, van duister en hortende
volten? e
De winterzeeisrijken overdadig en de schuimende i
golven zijn wit en blinkend in de zon. Ik ga maar
stil zoo, in den grooten wind, en er zingt een wijsj e j
springend en pril. Was dat misschien het zeurig
deuntje van vergeten zin, dat telkens schrijnde gin- L
der, achter onrust en woelenden wrok? i
Ik ga nu wezen als de boomen in de stilte van het
winterbosch. Het leven is gebeurend in de roer-
. looze boomen; zij staan rustig voor Gods gezicht {
en sterven als het tijd is. Zij vieren hun leven
in vasten eenvoud en groeien gelijk het goed is, jj
zonder hulp of twijfel. >
Ik wil maar zacht wat rondgaan hier en toezien
en gelijk de hooge pijnen aan den ouden vij verhei- l
melijk staan te wiegen met den wind, zoo wil ik
eenzaam en vergeten staan, heimelijkzingend met {
de verre golving van het leven.
Mijn zingen zal niemand meer hooren, maar de
wind zal mijn liedjes meenemen naar zee en zij
zullen verwaaien, klein en hulpeloos, met haar
zwaren Godszang, gelijk ikzelf verwaaien zal.
. Ik zal geen stem meer hooren dan mijne eigene,
1 3 ,
`
t
' E
‘‘'‘‘ . j . . , . . ii.. .n.i . - M as J-